1967'de Giresun amatör liginde ezeli rakip olan Akınspor ve Beşiktaş barıştı; Yeşiltepe Spor da sürece katıldı. Giresunspor böyle kuruldu.Süper Lig'e çıkan tek Karadeniz takımı oldu. O yıllar, şehirde umut ve gururun zirvesiydi.Yeşil-beyaz formalı, Çotanak armalı Giresunspor…Bu şehrin çocukluğuydu.Gençliğiydi. Pazar sabahlarının heyecanıydı.Yağmur altında ıslanan atkılar, denize bakan tribünlerdi.Bir gol sevincinde birbirine sarılan tanımadık insanların kardeşliğiydi.Yense de yenilse de sevincini ve hüznünü birlikte yaşadığımız bir sevdaydı. Yazar Murat Akyol'un dediği gibi: “Yeşil şehrin beyaz düşü”ydü.ARMANIN PEŞİNDEGazeteciliğe Giresunspor idmanlarını takip ederek başladım. 1988'de toprak sahada izlediğim ilk idmanlar, yaptığım ilk röportaj, aldığım ilk imzalı haber… Hepsi bu armanın peşinden geçen bir ömrün başlangıcıydı.Rahmetli Hasan Amca'dan aldığım köfte ekmek parası, rahmetli Avni Öğütcü'nün verdiği ajanda… O ajandaya düşülen her not, bu kulübün hafızasına yazılan bir satır gibiydi.Bizler efsanelerin hikâyeleriyle büyüdük: Zorbay, Kaleci Fevzi, Mazlum Fırtına'nın anlattıkları, Üstad Ersen Konal'ın arşivleri, rahmetli Daddara Mehmet Yüksel'in hatıraları, yerel ve ulusal gazetelerin spor sayfaları…Hep aynı hayali kurduk: Süper Lig.1992'de gelen şampiyonluk…Gerçek Çotanaklı olmuştumSokaklar yeşil-beyaza boyandı. Bursa yollarında yankılanan Çotanak sesleri… Vapur iskelelerinde açılan bayraklar… 44 yıllık hasretin büyüyen umudu…Ve 2021… Hasret sona erdi. Şehir nefes aldı. Tribünler doldu. Büyük takımlar yenildi. Hayal gerçek oldu.Ama sonra…Plansızlıklar, yanlış kararlar, büyüyen borçlar,sahipsiz kalan umutlar…En büyük sorumluluk, kulübü borç batağına sürükleyenlerde.Kendi hırsına, bencilliğine fren koyamayanlar, Giresunspor'u bu hâle düşürdü.Bir kulüp yavaş yavaş aşağı çekildi. Kimse “ Dur” demedi, kimse sorumluluk almadı. Ve sonunda… 59 yıllık hikâye, bir “veda busesi” şarkı sözlerinde söylendiği gibi çekildi hayatımızdan.Hani giderken böyle olmayacaktı…Tribünler susmayacaktı…Bir şehir bu kadar yalnız kalmayacaktı… Son düdük çalarken umutlarımızı bu kadar erken almayacaktın…Bu bir öfke değil…Derin bir kırgınlık…Bir alev gibi düştü yüreğimize bu düşüş.Son dört yıl “Yeniden kalkarız” demiştik…Ama olmadı.59 yıllık hikâye, 44 yıllık hayal, 4 yılda uçuruma düştü.Profesyonel ligden Bölgesel Amatör Lig'e düştü.En başa kurulduğu amatöre geri döndü.Bu normal bir düşüş değil…Bir şehrin yüreğinde açılan derin bir yaradırÇünkü Giresunspor demek;Çocukluğumuz demekti.Gençliğimiz demekti.

Deplasman yollarındaki dostluk demekti.Tribünde atılan tek golde kucaklaşan binler demekti. Şimdi o ses yok ve artık olmayacakO heyecan olmayacakO kalabalık olmayacak…Gidişler bazen sessiz olur derler. Ne bir alkış duyulur, ne bir itiraz…Sadece bir veda busesi gibi dokunur kalbe ve çekilir gider.Giresunspor'un profesyonel lige vedası da işte böyle oldu…Alnımıza konulan bir busesi gibi…Hüzünlü, ağır ve unutulmayacak…

© Yeşilgiresun