Derler ki insan öldüğünü hemen anlamazmış.

Cenazesi kaldırılır, mezarlığa götürülür, toprağa verilir. Eş dost başında bekler. Dualar okunur. Sonra yavaş yavaş herkes dağılmaya başlar.

İşte o da o anda kalkıp onlarla birlikte gitmek ister.

Ve öldüğünü o an anlarmış.

Konut piyasasında da bugün buna benzer bir manzara yaşanıyor.

Sadece Türkiye'de değil, dünya ekonomi tarihinde uzun süre konuşulacak, ders kitaplarına girecek kadar sıra dışı bir dönem yaşadık. Adına da “Nas dönemi” dedik.

Yüksek enflasyonun ortasında, enflasyonun yarısından bile düşük faizlerle kredi dağıtıldı.

Herkes bunun sonunun nereye varacağını biliyordu.

Gabriel Garcia Marquez'in Kırmızı Pazartesi romanındaki gibi...

Ortada işlenecek bir cinayet vardı ve kasabadaki herkes bunu biliyordu.

Kimse “Ne olacak?” diye sormuyordu.

Herkes “Ne zaman olacak?” diye bekliyordu.

Enflasyon yüzde 80'lere doğru koşarken insanlar yüzde 0,69 faizle konut kredisi çekiyordu. O günlerde birçok kişi evin fiyatına bile bakmadı. Çünkü önemli olan evin kaç para ettiği değildi. Önemli olan paranın bedavaya yakın olmasıydı.

“Bugün almazsam yarın daha pahalı olacak” düşüncesiyle milyonlarca insan piyasaya koştu.

Konut fiyatları patladı.

Ve nihayetinde faturayı yine herkes birlikte ödemeye başladı.

Bugün hâlâ o faturanın içindeyiz.

Ama asıl ilginç olan şu:

Piyasanın önemli bir bölümü hâlâ öldüğünü anlamadı.

Hâlâ mezarlıkta bekliyor.

Hâlâ herkesin geri dönmesini bekliyor.

“Seçim olacak, AKP yeniden düşük faizle para musluğunu açacak.”

“Bir kararname çıkar, kredi yine yüzde 0,69 olur.”

“Bir kampanya gelir, konut yine uçar.”

O dönem bitti arkadaşlar.

Hem de sadece ekonomik nedenlerle değil, yaşananların faturası artık ortada olduğu için bitti.

Türkiye, enflasyonun altında faizle kredi dağıtmanın bedelini gördü. Bedava paranın aslında bedava olmadığını gördü. Bir süre sonra o paranın kur, enflasyon, kira, konut ve hayat........

© Yeniçağ