Siyaset, yalnızca güç elde etme ve o gücü koruma mücadelesi olarak görüldüğü zaman toplum için en büyük tehlikelerden biri ortaya çıkar. Çünkü böyle bir anlayışta hakikat geri plana itilir; doğruluk, vicdan ve ahlak yerini stratejiye, fırsatçılığa ve çıkar hesaplarına bırakır. Güce ulaşmayı tek hedef haline getiren anlayış için önemli olan neyin doğru olduğu değil, neyin işe yaradığıdır. İşte tam da bu nedenle toplum, günübirlik hesaplarla hareket eden siyasetçiler karşısında savunmasız hale gelir.

İnsanlar demokratik sistemlere yalnızca oy vermek için değil, güven duyabilmek için siyasetçinin varlığına ihtiyaç hissederler. Vatandaş, siyasetçilerin geçmişine bakarak, söyledikleri sözleri tartarak, davranışlarını inceleyerek bir kanaat oluşturmaya çalışır. Çünkü demokrasi biraz da hafızadır; sözüyle bugünü, geçmişiyle yarını değerlendirme imkânıdır. Ancak sözleri sürekli değişen, dün söylediğini bugün inkâr eden, ilkeyi değil konjonktürü esas alan siyasetçiler çoğaldığında toplumun demokrasiye olan inancı sarsılır. İnsanlar yalnız siyasetçiye değil, sistemin kendisine karşı da kuşku duymaya başlar.

Bugün siyasette yaşanan en önemli sorunlardan biri de fikirlerin değil, konumların yer değiştirmesidir. Parti değiştirmek elbette demokratik hayatın bütünüyle dışında görülemez. İnsan düşüncesini değiştirebilir, yeni bir siyasi anlayış benimseyebilir. Ancak mesele; ilke değişimi değil de güç merkezine yakın durma alışkanlığı haline geldiğinde, toplum için ciddi bir güven krizine dönüşür. Çünkü vatandaş, siyasetçiyi yalnız bir parti mensubu olarak değil; bir fikir, bir karakter ve bir sorumluluk taşıyıcısı olarak görmek ister.

Her işi yapanlar ve yönetenler vardır. Toplumlar da kendilerini yönetecek insanları, doğru işi yapabilecek liyakat ve ahlaka sahip oldukları için tercih etmek isteğindedir. Aksi halde siyaset, toplumu ileri taşıyan bir sorumluluk alanı olmaktan çıkar; çıkar........

© Yeniçağ