Dua almak üzerine düşündükçe şunu fark ediyorum: İnsan bedduadan değil, duasız kalmaktan korkmalı. Şahsım adına beddua edenden korkmuyorum. Çünkü gerçekten iyi bir insan kolay kolay beddua etmez. Eğer bir insan sürekli kinle, öfkeyle, nefretle konuşuyor, kolayca beddua ediyorsa; onun dilinden çıkan sözün başına döneceğine inanıyorum. Halk arasında söylenen o söz boşuna değildir: “Köpeğin duası kabul olsa gökten kemik yağardı.” Yine de Allah korusun; bilmeden, öfkeyle ya da kırgınlıkla ettiğimiz kötü sözlerin vebalinden Rabbim hepimizi muhafaza etsin.

Benim asıl önem verdiğim şey dua almak. Çünkü insan hayatında bazen bir kulun içten ettiği duanın nelere vesile olabileceğini yaşayarak görüyor. Yürekten yaptığınız küçücük bir iyilik karşısında birinin “Allah razı olsun” demesi, “Allah’ım sen de onu mutlu et” diye size dua etmesi küçümsenemez. Belki hiç haberiniz olmadan, bilmediğiniz bir vakitte bir annenin, bir babanın, bir........

© Yeniçağ