Devlet dediğimiz yapı yalnızca bir toprak parçasının üzerinde dalgalanan bayrak değildir. O toprağın altına da üstüne de, sınırları içerisinde yaşayan insana da, kamu düzenine de hükmeden ve bunlardan sorumlu olan büyük bir organizasyondur.

İnsanlık tarihi kadar eski bir başka gerçek daha vardır: Suç.

Adı çağlara göre değişmiştir; eşkıyalık olmuştur, kaçakçılık olmuştur, çetecilik olmuştur, organize suç olmuştur. Devletler de bunlarla yalnızca cezalandırarak mücadele etmemiştir. Bazen cezalandırmış, bazen ıslah etmiş, bazen topluma kazandırmış, bazen de kamu düzeni içerisinde kontrol altına almaya çalışmıştır.

Çünkü devlet yönetmek başka, öfkeyle hüküm vermek başka şeydir.

Yakın tarihimize bakalım.

Millî Mücadele başladığında ortada bugünkü anlamıyla güçlü ve düzenli bir devlet mekanizması yoktu. Osmanlı ordusu büyük ölçüde terhis edilmiş, Anadolu işgal edilmişti. İşte Kuvâ-yı Milliye bu şartlarda ortaya çıktı. Kuvâ-yı Milliye’nin insan kaynağı arasında subayların yanı sıra efelerin, zeybeklerin, eşkıyaların ve asker kaçaklarının da bulunduğu tarihî kaynaklarda yer almaktadır.

Yörük Ali Efe bunun çarpıcı örneklerinden biridir. Millî Mücadele’ye katılması istenirken kendisine ve beraberindekilere suçlarının affedileceği, rütbe ve madalya verileceği bildirildi. Ardından Yörük Ali Efe ve Kıllıoğlu Hüseyin Efe, çeteleriyle birlikte Millî Mücadele saflarına katıldılar. Yörük Ali Efe’nin kuvvetleri Malgaç Baskını’nda Yunan birliklerine karşı mücadele etti, daha sonra Aydın’ın geri alınmasında rol oynadı.

Buradan çıkarılacak sonuç, “suç işleyen herkes kahramandır” değildir.

Devlet gerektiğinde dün kanun dışına çıkmış bir insanın enerjisini bugün milletin ve devletin meşru hedefleri doğrultusunda yönlendirebilir. Fakat bunu yapan sokak değil, otoritedir; kişisel ilişkiler değil, devlet aklı ve hukuk olmalıdır.

Cumhuriyet döneminde de benzer güvenlik politikalarının farklı biçimlerini gördük.

1985’ten itibaren terörle mücadele kapsamında uygulanan köy........

© Yeniçağ