Son yıllarda kamusal alanda sıkça tekrar eden bir refleks var: Bir sorun ortaya çıktığında çözüm olarak “yasak” öneriliyor. Bu refleks çoğu zaman küçük ve önemsiz görünen alanlardan başlıyor. İlk bakışta toplumsal düzeni doğrudan etkilemeyen bir alan seçiliyor: oyunlar, dijital eğlence, gençlerin vakit geçirdiği platformlar. Bu yüzden bugün ortaya çıkan “oyunuma dokunma” tepkisi, yalnızca bir oyun tartışması değildir. Bu, daha büyük bir eğilimin ilk işaretidir.

Tarihsel olarak yasakların seyri genellikle aynı yolu izler. Önce toplumun geniş kesimleri tarafından “çok da önemli değil” denilebilecek alanlar hedef alınır. Oyunlar, dijital platformlar veya gençlik kültürü bu nedenle çoğu zaman ilk halkayı oluşturur. Çünkü bu alanlar siyasal açıdan savunulması zor görülen, kolayca marjinalize edilebilen alanlardır. “Bir oyundan ne olur?” sorusu tam da bu noktada devreye girer.

Fakat mesele tam olarak burada başlar.

Bir yasak kültürü yerleştiğinde onun mantığı genişleme eğilimindedir. Önce oyunlara yönelik müdahale gündeme gelir. Ardından sosyal medya platformları tartışılmaya başlanır. Sonra daha büyük dijital alanlar: iletişim uygulamaları, video platformları, hatta küresel ağın kendisi. Bu zincir tesadüfi değildir.........

© Yeniçağ