Market kasiyeri ile lafı uzatan, komşusunu yakalayınca bırakmak istemeyen, uzaklardaki çocuklarına sesini telefonda duyurmaya çalışan emekli tasviri herhalde hiçbirimize uzak değildir. Hayatın tam içinden hatta ortasından bir figürdür, emekli. Yemesiyle içmesiyle kılık kıyafeti ile bir ölçülülük ve tutumluluk içinde hayatla iştigal eder. Çoğu zaman da hayat akışının dışına itilir, savrulur. Oysa onları görmezden gelmek, bugünü inşa eden dünün sahipleri için hazin olduğu kadar hayat ağacının kendisinden de bir kök eksiltmektir.

Türkiye’de yaklaşık 17 milyona yaklaşan emekli nüfusu, uzun yıllardır yalnızca “maaş alan” bir kitle olarak görülüyordu. Ta ki dijital emekli kartı uygulaması, bu bakışı kökten değiştirme potansiyeli ile çıkana kadar. Kart, basit bir kimlik doğrulama aracı olmanın ötesinde. Ekonomiyi, ticareti ve toplumsal dengeyi yeniden düşünmeye zorlayan bir işaret fişeği.

Dijital kartın mantığı aslında çok net. Emeklilik statüsünü saniyeler içinde, güvenli ve şeffaf biçimde kanıtlamak. E Devlet uygulamasından temin edilebiliyor. Fiziksel kart taşıma zorunluluğunu kaldırıyor. QR kod sayesinde sahteciliği engelliyor ve emekliye özel indirimlerle hizmetlere erişimi kolaylaştırıyor. Müze kapısından tiyatro salonuna, otobüs biletinden kamu sosyal tesisine kadar uzanan bu ağ, emeklinin günlük hayatını pratikleştirirken aynı zamanda ekonomik bir çarpan etkisi yaratıyor.

Burada kanımca kritik nokta: Emekliler, ekonomik anlamda ciddi bir müşteri potansiyeli taşıması. Yaşam döngüsünün ileri evresinde harcama kalıpları değişiyor. Zamanı daha bol, belirli ihtiyaçları netleşmiş bir kitle söz konusu. Ulaşım, kültür-sanat, sağlık, konaklama ve günlük tüketim alanlarında düzenli talep oluşturuyorlar. Dijital kartın sunduğu indirimler, bu talebi tetikliyor. Şehirlerarası otobüste yüzde 20, kamu tesislerinde yüzde 15-50’ye varan avantajlar, yalnızca emekliye kolaylık gibi........

© Yeniçağ