Atatürk’ün ekonomide istikrar mücadelesi…
1918’de Birinci Dünya Savaşı sona erdiğinde, her savaştan çıkan ülkede olduğu gibi Osmanlıda da;
Üretim azalmıştı, mal kıtlığı vardı, enflasyon artmıştı, kamu maliyesi zordaydı, savaş sırasında faaliyetleri kesintiye uğramakla birlikte Düyûn-ı Umûmiye İdaresi varlığını sürdürüyordu. Biriken dış borç vardı.
Lozan Antlaşması’yla Osmanlı borçları, Türkiye ile Osmanlı’dan ayrılan ülkeler arasında paylaştırıldı. Düyûn-ı Umûmiye’nin gelirleri doğrudan toplama yetkisi sona erdi; Osmanlı borçlarının son taksidini 1954’te ödedi.
Bunun içindir ki Kurtuluş Savaşını iyi bilmek zorundayız; Zira Kurtuluş Savaşı iki ordunun savaşması gibi dar bir kalıba sığmaz. Dünyada bildiğimiz savaşlardan çok farklıdır. Kurtuluş Savaşı denilmesi yalnızca bir semboldür. Ekonomik kalkınma ve ekonomik bağımsızlık da bu savaşın bir parçasıdır.
Atatürk’ün tam bağımsızlık ve ekonomik kalkınma çözümleri saplantıdan uzak pragmatik bir yoldan olmuştur.
Ekonomik ve sosyal kalkınma, şablonlarla sağlanmaz. Ekonomik kriz de şablon politikalarla çözülmez. Ülkelerin içinde bulunduğu ekonomik yapı, üretici ve tüketici beklentileri ve tepkileri, iktisadi siyasi ve sosyal konjonktür, Sosyo- ekonomik yapıya göre politika oluşturmak gerekir. Söz gelimi Türkiye İMF ile 19 stand-by anlaşması yaptı, bunların yalnızca birinde, 2001 stand -by anlaşmasında başarılı oldu. 2005 anlaşması 2001........
