Bu hafta ne yazık ki iki farklı şehrimizden, okullarda yaşanan benzer iki şiddet haberiyle sarsıldık. Henüz çocuk yaştaki kişiler, aslında kendileri için de güvenli alan olması gereken okullara girip; akranlarının ve öğretmenlerinin canına kastettiler. Üstelik Kahramanmaraş’ta bir öğretmenimizi ve dokuz çocuğu bu korkunç saldırıda kaybettik.

Ortada devasa bir sorun olduğu aşikâr. Ancak yetkililerin konuyu ele alış şekline bakılırsa, sormamız gereken asıl soru şu: Bu sadece bir "okul güvenliği" sorunu mu?

Bizim neslimizin okul yıllarında, yangın ekipmanları koridorlarda, duvarlarda asılı dururdu; baltalar, kazmalar, kürekler... Bunları bir başkasına zarar vermek için kullanmak hiçbir öğrencinin aklının ucundan geçmediği gibi, eğitimciler de böyle bir tehlikeyi ihtimal dahilinde görmezdi. O zamanlar da öğrenciler kavga ederdi, öğretmenler sesini yükseltirdi; ancak kınadığımız o şiddet bile belli bir yaş skalasının doğasına uygun, bir şekilde kontrol edilebilir sınırlar içindeydi. Okulu da kapıda duran "nöbetçi öğrenciler", giren çıkanın kaydını tutarak “korurdu".

Bugün eğer okullarda can güvenliğini sağlamak için nöbetçi öğrencilerden çok daha nitelikli, profesyonel güvenlik tedbirlerini konuşuyorsak; sorun sadece kapıdaki denetim olamaz, değil mi?

Sorun tek bir odakta değil

Karşımızda kolektif ve hastalıklı bir ruh halinin olduğu ortada. Eskiden "okul baskını" ya da "akran katliamı" gibi haberleri yalnızca okyanus ötesinden, Amerika’daki uzak eyaletlerden bir film sahnesi izler gibi dehşetle takip ederdik. Ancak globalleşen dünyada, coğrafi mesafelerin........

© Yeniçağ