Festivallerde gösterilen filmlerden yola çıkarak sinemamızın nereye baktığını, hangi sorunlara odaklandığını ve hangi bakış açılarına göre ürettiğini ve nereye doğru evrildiğini şimdiden anlamak mümkün mü? 63. Antalya Altın Portakal Film Festivali Ulusal Yarışma bölümünün bu yılki seçkisi acaba “daralma” mı yoksa “ferahlama” kelimesiyle özetlenecek? Taşraya sıkışan konular, modern kentlerin varoş mahallerinde çırpınıp duran nevroz müptelaları, tevarüs etmiş travmalar veya kendi zihinlerinde yarattıkları hücrelerde çırpınıp duran insanlarla mı yoksa yeni bir bakış açısıyla yaratılmış karakterlerle mi tanışacağız? Geçmişte Türk sinemasını, sanatın hünerlerini kullanılarak patetik bir umutsuzluğa teslim eden zihniyetin aksine yeni bir dil ve anlatı imkânı doğmuş olduğunu mu göreceğiz? Aslında bu sorum sadece festivallerde yarışan filmler bağlamında değil genel bir izleme, değerlendirme ve soruşturma konusu ama hem Altın Koza hem Altın Portakal ulusal yarışmaları da birer laboratuvar görevi görüyor.

Sadede geleyim: Festival basın ilişkileri direktörü Batuhan Zümrüt’ten edindiğim bilgiye göre 63. Altın Portakal Film Festivali Ulusal Uzun Metraj Film Yarışması’nda yer alan eserlerin konuları ve öne çıkan hikâye akışları şu şekilde:

Artakalan filminde yıllar önce yaşanan bir kırılmanın ardından yolları ayrılan bireyler geçmişin gölgesinde yeniden bir araya gelir. Dile getirilemeyen vicdan azapları ve suskunluklar karakterler arasındaki temel gerilimi oluşturur. Eser geride kalan tortularla yüzleşerek varoluşunu sürdürmeye çalışan insanların dingin hikayesidir (Yeşim Ustaoğlu).

Bekle Bizi Brüksel filminde Türkiye’den Avrupa ya uzanan bir umut yolculuğuna çıkan kahraman bürokratik engellerle sınanır. Süreç boyunca karşılaştığı........

© Yeniçağ