Bazı haberler vardır, okursunuz ve birkaç saniye sonra başka bir habere geçersiniz.

Bazıları ise insanın zihninde kalır.

Ekranı kapatırsınız ama görüntü gitmez.

Hindistan’dan gelen o görüntüler de işte böyle…

Bir tepenin kenarında genç bir adam. Etrafında onu ikna etmeye çalışan insanlar. Birkaç metre ötede anne ve baba. Saatler süren bir bekleyiş. Bir telefon taksiti tartışmasının taşıdığı ağır yükün altında ezilmiş bir genç…

Bir baba, oğluna ulaşmaya çalışıyor.

Ve birkaç dakika içinde bir ailenin hikâyesi sona eriyor.

Hindistan’ın Maharashtra eyaletindeki Chhatrapati Sambhajinagar’da yaşanan olayın ayrıntıları hâlâ soruşturuluyor. Haber kaynaklarında gencin yaşı ve soyadı konusunda farklılıklar bulunuyor; ancak polis ve yerel basına yansıyan ortak tablo şu: Genç, yeni aldığı telefonun taksitleriyle bağlantılı bir aile tartışmasının ardından Khavdya/Khawadya Dongar bölgesindeki tepeye çıktı. Yaklaşık üç saat boyunca ailesi, köylüler, polis ve itfaiye ekipleri onu vazgeçirmeye çalıştı. Sonunda genç hayatını kaybetti; onu kurtarmaya çalışan babası da düştü. Anne ise saniyeler sonra yaşamına son verdi.

Üstelik son anda çevredekilerin ona bir iPhone teklif ederek vazgeçirmeye çalıştığına ilişkin tanıklıklar da var.

Düşünebiliyor musunuz?

Bir insanı hayata döndürmek için yine aynı nesne masaya konuluyor.

Bir avuç içi kadar cihaz.

Ama artık o cihazın ağırlığı kilogramla değil, üç insan hayatıyla ölçülüyor.

Bir telefon nasıl olur da bir ailenin kaderine dönüşür?

İnsan hayatı gerçekten bu kadar ucuz mu?

Bu üç insanın ölümünü yalnızca "iPhone yüzünden üç kişi öldü" diye anlatmak, aslında yaşanan trajedinin özünü kaçırmak olur.

Çünkü mesele hiçbir zaman yalnızca telefon değildir.

Telefon, zaten çatlamış olan bir duvarın üzerine bırakılan son taş olabilir.

O duvarın arkasında ekonomik sıkıntı vardır.

Aile içi gerilim vardır.

Gençlik baskısı vardır.

Kendini başkalarıyla kıyaslama vardır.

"Ben de sahip olmalıyım" duygusu vardır.

Ve bazen insanın kendi hayatını, sahip olduğu eşyaların değeriyle ölçmeye başlaması vardır.

İşte asıl tehlike burada başlıyor.

Çünkü tüketim toplumu insana yalnızca ürün satmıyor.

Telefon almıyorsunuz.

"Ben de buradayım" duygusunu satın alıyorsunuz.

Bir otomobil almıyorsunuz.

"Ben de başardım" mesajını satın alıyorsunuz.

Markalı kıyafet almıyorsunuz.

"Ben diğerlerinden aşağıda değilim" hissini satın alıyorsunuz.

Ve cebinizdeki cihaz, zamanla cebinizde taşıdığınız bir telefon olmaktan çıkıp, toplumdaki yerinizin sembolüne........

© Yeniçağ