Tarih, sadece muktedirlerin inşa ettiği o soğuk, gri beton blokları yazmaz; o duvarların ardında eğilmeyen başları, kırılmayan kalemleri ve sevgiyle kenetlenmiş yürekleri de altın harflerle kaydeder. Bugün, takvim yaprakları ileriye doğru aksa da bu ülkenin namuslu, halkın çıkarını her şeyin üstünde tutan gazetecilerine biçilen o makûs talih ne yazık ki zerre değişmiyor. Masamın üzerinde duran, yıllar öncesine ait bir kağıt parçasına dokunuyorum. Can kardeşim, meslektaşım Murat Ağırel’in ilk cezaevi günlerinde, o dar hücresinden bana gönderdiği mektubun satırlarını yeniden okuyorum. Şöyle seslenmişti o gün bana:

"Abla-kardeş olmak için kan bağının şart olmadığını, suya yazılmadığını; dostluğun, arkadaşlığın, vefanın ne olduğunu sayenizde görüyorum..."

Zaman aktı, yıllar geçti ama kalemini halkın hizmetine sunanların payına düşen bedel değişmedi. Murat, bugün yine demir parmaklıklar ardında; Kocaeli Kandıra Cezaevi’nin soğuk odalarında tutsak. Üstelik bu kez dünya hukuk ve basın tarihine kara bir mizah örneği olarak geçecek trajik bir absürtlükle karşı karşıyayız: Bir gazeteci, doğruluğundan emin olmadığı için, mesleki ahlakı gereği yazmadığı ve servis etmediği iddialar üzerinden suçlanıyor!

İşte tam bu noktada yüreğim sıkışıyor, kalemim isyan ediyor. Gazetecilik, sadece bir şeyleri yazma mesleği değildir; aynı zamanda neyi, ne zaman ve hangi sorumlulukla yazmayacağını bilme disiplinidir. Etik, bir gazetecinin zırhıdır, namusudur. Önünüze atılan her iddiayı, her fısıltıyı, arkasını aramadan, belgelemeden ve doğrulamadan kamuoyuna sunamazsınız. Eğer bunu yaparsanız, o mesleğin adı gazetecilik değil, manipülasyon olur. Murat Ağırel, hayatı boyunca bu çizginin namusunu korumuş bir isimdir. Önüne gelen bir iddiayı satırlara........

© Yeniçağ