Filler kavga edince ot ezilir
Amerika’da Demokratlar Kongre’nin iki kanadını birden aldı; Teksas’tan Güney Karolina’ya Cumhuriyetçi kaleler birer birer düştü. “Tarihi zafer” başlıkları “demokrasinin dönüşü” müjdeleriyle yarıştı. Oysa Ortadoğu’da dünden farklı hiçbir şey yok; Gazze’nin yıkıntısı da, son Amerikan askerinin bir ay önce Erbil’den ayrılmasıyla açılan boşluk da yerli yerinde. Değişen tek şey, devletin kimin tarafından yönetileceği. Seçimin gücünü küçümsemiyorum. Toplum, kendisini yoksullaştıran yönetimi cezalandırdı ve sonuç, itirazsız kabul edildi; Capitol baskınını hatırlayanlar için bu az şey sayılmaz. Yine de seçmenin kullandığı güç denetleyicidir: hayır diyebilir ama yerine ne geleceğini kuramaz.
Trump’ı iki yıl önce iktidara taşıyan öfke ile bugün onu cezalandıran öfke, ay sonunu getiremeyen aynı hayattan besleniyor. Öfke iki parti arasında gidip geliyor, kaynağına kimse dokunmuyor. Sistem tam da böyle çalışır: seçim, birikmiş öfkeyi toplayıp oyla boşaltan bir subaptır. Ulus-devlet ile uluslararası sermaye arasındaki ilişki, hangi partinin Beyaz Saray’da ya da Kongre’de oturduğundan bağımsız bir süreklilik taşır. Çin’le rekabet Obama’nın masasında tasarlandı; sonraki her başkan onu biraz daha sertleştirdi. Ortadoğu’dan kara gücünü çekme eğilimi de partiler üstü bir çizgi izledi. İsrail ilişkisi ise yasalara işlenmiş bir devlet politikası: İsrail’in bölgedeki askeri üstünlüğünü gözetme yükümlülüğü 2008’den beri yasada yazılı, 2028’de sona erecek on yıllık yardım mutabakatının........
