Türkiye’nin siyasal alfabesinde cevabı en çok tahrif edilmiş sorulardan biri şudur; “Barış ile demokrasi arasında nasıl bir bağ vardır?”

Yıllardır süregelen yüzeysel ezberler, bu iki hayati kavramı ya birbirinin otomatik bir uzantısı ya da birbirinin alternatifi gibi sunageldi. Oysa bugün karşı karşıya olduğumuz siyasal krizin özü, tam da bu iki değerin birbirine rehin kılınmasında yatmaktadır. Barışı demokrasinin, demokrasiyi de barışın ön şartı veya pazarlık nesnesi haline getirmek; toplumsal geleceği geçici iktidar hesaplarının dar koridorlarına hapsetmektir.

Çünkü ne silahların susması tek başına özgür bir toplum yaratıyor, ne de soyut bir demokrasi söylemi tarihsel ve yapısal bir çatışmayı kendi kendine çözüyor. Asıl tehlike, bu ikisinin birbirini kilitleyen bir şantaj aracına dönüştürülmesi…

Böylesi bir giriş yaptım, nedenini kısmen aşağıda açacağım.

Ama önce mevcut siyasal tabloyu anlamak için masadaki üç ana aktörün konumuna bakalım. Devlet erki ve yasal düzenleme yetkisini elinde tutan İktidar, Toplumsal meşruiyetin ve geleceğin vazgeçilmez yarısı olan Muhalefet, Ve varoluşsal haklarını tarihsel bir anayasal güvenceye kavuşturmak isteyen Kürt Hareketi.

Bu üçlü yapıda barışın ve demokratikleşmenin gerçekleşebilmesi için çift hatlı bir stratejik meşruiyet zorunludur. Şöyle ki, Kürt Hareketi açısından bakıldığında, bir yandan devletle kurumsal, hukuki ve idari kanalları yürütmek (birinci hat); diğer yandan demokrat kamuoyu, muhalefet ve geniş toplumsal kesimlerle ortak bir gelecek vizyonunda buluşmak (ikinci hat) hayati bir gerekliliktir.

Şimdi asıl soruya gelelim. Böylesi bir denklemde iktidarın kalıcı barış için muhalefete ihtiyacı varsa, neden onu zayıflatmak istesin? Ya da soruyu daha açıkça yazarsam. “İktidar neden bir yandan barış ve silahsızlanma imkanlarını konuşur ya da ima ederken, diğer yandan muhalefet-toplum üzerindeki yargısal ve siyasal baskıyı dozajını artırarak sürdürüyor?”

Bu soru, kanımca siyasal alanın en soğukkanlı stratejisinde gizli.........

© Yeni Yaşam