Otoriter popülist rejimlerin dünyanın her yerinde yükselmeye başlamasıyla birlikte faşizm tartışmaları olağanüstü şekilde arttı. Türkiye’deki düşünce ve siyaset dünyası da bu tartışmalardan nasibini aldı. Bu dönemin faşizmi tanımlanırken çoğunlukla yasal, kurumsal, simgesel bağlamlar esas alındı. Faşizmin kurumsallaşması tespiti belirli çevrelerce sıkça dillendirildi, üzerine argümanlar üretildi, argümanlar yaşananlarla örneklendirildi.

Bu dönemin faşizmi kurumsallaşma, resmi iktidarı ele geçirme, krematoryumlar inşa etme vb. somut veya simgesel durumlar üzerinden var olma ihtiyacı pek duymuyor. Irkçı pratikler sıradanlaşarak faşizmin gölgesi oluyor. Sosyal medyada paylaşılan bir post ile kamusal görünürlük sağlıyor, etrafına benzerlerini toplayabiliyor. Faşist topluluk örgütsüz, birbirinden habersiz ama aynı şekilde bakan, düşünen, hisseden bir topluluk olarak vücut buluyor.

Bu tarz bir faşist ve ırkçı yayılma zararsız değil. Aksine patlamaya hazır fay hatlarını besliyor, büyütüyor. Toplumsal kutuplaşma, ayrışma ve gerilimleri olabildiğine harlayarak sonuç üretmeye çalışıyor. Bu dönemin ırkçı ve faşist örneklerini en son İzmir’de Büyükşehir Belediyesi işçilerinin “eşit işe eşit ücret” talebiyle düzenledikleri grev kapsamındaki demokratik protesto eylemlerine verilen tepkilerde bolca gördük.

İzmir’de binlerce işçi “eşit işe eşit ücret” talebiyle demokratik protesto hakkını savunurken, ülkenin “laik, okumuş, ilerici” iddiasında olan kişileri “Tunceli’de İzmirli yok ama İzmir’de çok fazla Tuncelili var” gibisinden şeyler diyerek kendince “sosyolojik ve siyasi” analizler yapabiliyor. Sanılanın aksine, bu bir cehalet değil. Irkçılık yapmayı mümkün kılan zemine ulaşmak için sözümona “analitik” çıkarımda bulunmadır. Aslında bir Dersimliyi çevirip “Neden çok fazla Dersimli İzmir’de?” sorusuna cevabını çok rahat öğrenebilecekken, buna tenezzül etmez. Esasında onun cevaplarla da, sorularla da işi yoktur. O........

© Yeni Yaşam