Barış ve Demokratik Toplum Süreci, Türkiye’nin otoriter momentten geçtiği bir dönemde başladı. Kürt meselesinin demokratik çözümü için çatışmaların sona erdirilmesini ilk hedef olarak koyan bu süreç, dünyadaki çatışma çözüm deneyimlerinden farklı bir öncelikli adım listesi benimsedi. Bu ve birçok nedenden ötürü Barış ve Demokratik Toplum Süreci’ne dair çokça tartışma gerçekleşiyor.

Barış ve Demokratik Toplum Süreci’nin ilk günlerinden beri en temel tartışmalarından biri otoriter bir rejimde demokratik haklar meselesidir. Bu tartışmaya dair ne bir yazıyla çerçevelenebilecek doyurucu bir içerik üretilebilir ne de tartışmalara cevap olunabilir. Buradaki temel dert, barış ve demokrasi arasındaki ilişkiye dair mütevazı bir tartışma yürütmektir.

Barış kavramının kendinde taşıdığı “iyilik hali”, ona çeşitli anlamlar ve yükümlülükler getiriyor. Barış olunca diye başlayan cümleler hep iyiliğe yöneliyor. İyiliğin çerçevesini bazen demokrasi bazen ekonomik refah bazen toplumsal bütünleşme çizebiliyor. Barışın ne olursa olsun meşruiyet üretmesinin bir nedeni de bu bağlamlar kuşkusuz…

Gerçekte de barış her iyiliğin bir miktar zemin kazanmasıdır ama kendiliğinden gerçekleşmesi değil. Misal barış olunca çatışmalara ayrılan kaynaklar başka yerlere aktarılabilir. Ama o başka yerlerin neresi olacağı yine politik mücadele konusudur. Misal, Türkiye Kürt meselesinin çözümsüzlüğünden kaynaklı çatışmalara yılda ortalama elli milyar dolar harcıyor. Çerçeve Yasa’nın tamiyle uygulanması sonrası bu mali kaynağın önemli bir kısmı çatışmalardan arta kalacak. Fakat arta kalan bu mali kaynağın nereye harcanacağını mevcut düzende merkezi hükümet belirleyecek. Merkezi hükümetin tercihlerini etkilemek veya merkezi hükümete yürüyecek bir siyaset geliştirmek yine muhalefetteki siyasi partilerin sorumluluğunda olacak. Özcesi, barış iyiliklere zemin hazırlar. Bu zeminin üzerine bir şeyler inşa etmek için politika yapmak gerekir.

Bu çerçevede, barış........

© Yeni Yaşam