menu_open Columnists
We use cookies to provide some features and experiences in QOSHE

More information  .  Close

HABAŞ’ın düşündürdükleri

19 0
friday

Eskiden Radikal diye bir gazete vardı. Burada solculara dair tuhaf bir “duyarlılık” yaşanırdı ama solculuğun temeli gibi görülebilecek fikirlerden pek hazzedilmezdi. Ne diyelim, 2000’lerin başındaki küreselleşme rüzgârlarıyla sola dair prensipler en azından arkaik bulunurdu. İşin özü, solcu olma hâline bir değer verilmezdi ama bu gazete solculara fiziksel bir zarar verilmesini de istemezdi.

Eylem yapan insanlara yönelik sert polis müdahalesine, gözaltında işkence yapılmasına karşı çıkarlardı. Bu açıdan yüce gönüllü sayılabilirler. Solcular için “kendilerini pek sevmeyiz ama dövülmesinler” gibi bir mottoları vardı diyebiliriz. Ne merhamet.

Bizim ülkemiz kamuoyunun büyük iş yeri facialarıyla ve işçi ölümleriyle ilgili hâli de böyle.

İşçi sınıfı açlık sınırının altında ücret alır, tık yok. İşçi sınıfı dibine kadar sendikasızlaşır ve toplu iş sözleşmesi olanağı bulamaz, tık yok. İşçi sınıfının grevleri ve eylemleri yasaklanır, tık yok. İşçi sınıfının politik bilinci ve politik örgütleri yaratılmaz, tık yok. Hep kulaklarının üzerine yatarlar.

Ne zaman ki bir büyük iş kazasında çok fazla sayıda işçi hayatını kaybeder, işte o zaman kamuoyu çok yüksek perdeden feryadını yükseltir. Çok şiddetli bir şekilde durumu kınar. Bütün duyarlılığını gösterir. Böylece âdet yerini bulur. Büyük bir facia yaşanmıştır, kamuoyu çok üzülmüştür ve konu bir dahaki faciaya kadar kapanır.

İzmir Aliağa’daki HABAŞ Demir Çelik........

© Yeni Yaşam