Telafisi imkânsız bir hayatın içinden geçiyoruz ve her şey benzemeye, sıradanlaşmaya, sonra da aynılaşmaya başlıyor. Geçtiğimiz, gördüğümüz, seyrettiğimiz, dokunduğumuz her şey bir anıya hapsediliyor. Hayat, insanı nerede ve nasıl olursa olsun bir yerde hükme bağlıyor. Halüsinasyonlar, halden düşmeler birbirini kovalayıp teselli arıyorlar.

Konuşmanın farklı yolları var, elbette ifade etmenin de. Bazen bir yazım yanlışı, bazen bir yanlış okuma, insanın ufkunu açabilir. İnsan bu ve hayat boşluklarla dolu. Görmenin ve göstermenin birçok yordamı da var, yoksa da insan yeniden bulur. İnsan ve hayat arasında hep bir boşluk var.

Sonların kıymeti ve kıyameti ayrı cümlelerde ve zamanlarda kuruluyor ama bazen bir günde yaşanıyor. Üst üste gelip insanı nişangâh yapan detaylar, her yerin vurgununda kendine yer bulanlar ve geçip gidene bakıp geçmeler. Hayat ıskalamaya meyilli, insan vazgeçmeye eğilimli. Geçen gider ve gelen de gidecektir.

Yalanların büyüsü kalabalıkları seviyor, kalabalıklar da büyülü yalanları.........

© Yeni Yaşam