Amerika borcunu bilinen yollarla ödemek isterse

ABD’nin borcu 40 trilyon dolar oldu. Gayrisafi yurtiçi hasılası ise 32 trilyon dolar. Her geçen gün ekonomik kapasitesi borcunun biraz daha gerisinde kalıyor. Çünkü ekonomisinin büyüme hızı borcun büyüme hızının gerisinde. Artık borç ekonomisini değil, kendisini büyütüyor.

Evet, normalde borç büyümenin finansmanı için gereklidir. Çarpansız alternatifi olan vergiye göre hükümet harcamalarına çarpan kazandırır. Kitaba göre böyledir.

Ama kitap borcun gün gelip verdiği tüm çarpanı ve daha fazlasını alıp gideceğini yazmaz.

Bu gidişle ABD’nin borcu 45 de olur 50 de. En yüksek kaldıraç kullanan ülkelerin borcu gayrisafi yurtiçi hasılalarının 0’ü kadar olduğuna göre 60 da olur 65 de. Çok değil 6 yıl içinde 60 sınırı aşılacak (durgunluk ve her 100 günde ilave 1 trilyon dolardan başlayıp artan tutarlı hesapla). Bu aynı zamanda doların kademeli olarak 6 yıl içinde P değer kaybı demek. Tek başına açıklamaz ama enflasyon projeksiyonlarına bu tür verileri de dikkate alarak bakın.

Evet, pek konuşulmayanı konuşuyoruz.

Peki sonrası ne olur?

Amerikan dolarının arkasında artık ne altın ne de petrol var. Sadece borç var; dünya para düzeninin sürmesi için gözardı edilmesi gerekli olan göze batan borç.

Düzenin sürmesi demek cari fazla veren ülkelerin hak ettikleri refahı cari açık ülkelerine transfer etmeye devam etmesi demek. Yani şunu söylüyorum; Çinliler çalışıp kazanırken nimetlenenin Amerikalılar olması. Zira cari açık denilince ABD başa yazılır.

Yalnız her Amerikalı da değil. Cari açıkla finanse edilenler, toplumun genel kesimleri değildir. Borçlanma kabiliyetine sahip olanlardır.

Amerika şu an suyun yüzeyinde kayıyor. Su biraz geç anlar. Üstünde kayan şeyin özgül ağırlığını hesaplayıp durumu analiz etmesi........

© Yeni Şafak