İsrail hükümeti,

Dışişleri Bakanı Gideon Sa’ar

’ın girişimiyle 1915 hadiselerini “

Ermeni Soykırımı

” olarak tanıma kararı aldı. Kararın gerekçesi tam bir stand-up şov şakası gibi:

“Tarihî ve ahlaki sorumluluk.”

İsrail ve ahlak

, Siyonizm ve ahlaki sorumluluk, Netanyahu ve 11 yıl önce hayatlarını şu veya bu şekilde kaybetmiş Yahudi olmayan insanlara yönelik bir insani duygu.

Ne diyelim, doğrusu Gazze kasabının, apaçık ve halen devam etmekte olan bir soykırımın failinin bu konuyu bu şekilde kullanmış olması Türkiye’ye büyük bir destek sayılabilir.

Soykırımcı İsrail elbette hiçbir şekilde ve hiçbir konuda hiçbir teşekkürü veya takdiri hak etmiyor. Ama bu konuda yaptığı bu absürt çıkış şimdiye kadar Ermeni soykırımı meselesinin nasıl bir uluslararası siyasal istismarın konusu olarak kullanılmış olduğunu ifşa eden bir itiraf gibi.

Bilerek ve isteyerek olmasa da Türkiye’ye büyük bir destek sağlamış oldu.

Soykırım suçlaması için Türkiye’nin de kabul ettiği bir mahkeme olsa Türkiye’nin aleyhine şahitlik edecek olan yeter ki İsrail olsun.

Bugün Gazze’de tarihin canlı yayınlanan en büyük toplu kıyımlarından birinin sorumlusu olan İsrail.

Dünyanın gözü önünde. Her gün, her saat, her dakika, çocukların öldürüldüğü, hastanelerin vurulduğu, doktorların hedef alındığı, öğretmenlerin, gazetecilerin, yardım görevlilerinin, kadınların, yaşlıların sistematik biçimde yok edildiği bir vahşetin faili İsrail.

Yaptıkları yüz yıl sonra açılacak arşivlerden öğrenilmiyor.

Tarihçilerin tartışmalı yorumlarından çıkarılmıyor. Varsayımlara dayanmıyor. Bizzat kayda geçiyor. Görüntüleniyor. Belgelendiriliyor. Uluslararası kuruluşların raporlarına giriyor. Mahkeme dosyalarına dönüşüyor.

Bütün bunlar yaşanırken Netanyahu hükümetinin kalkıp Türkiye’ye karşı “Ermeni Soykırımı” kartını masaya sürmesi, Türkiye aleyhine bir kanaat oluşturmaz,

ancak katilin kaçmak için son koz olarak aldığı rehine gibi.

O rehineyi, Ermeni soykırımı iddialarını onun gibi katillerin elinden kurtarmak gerek.

Esasen........

© Yeni Şafak