Laiklik tecrübemiz ve Azerbaycan’a dair

Türk modernleşmesinin en netameli alanlarından biri olan laiklik konusu, Cumhuriyet tecrübemiz açısından epeyce sorunlu bir bilançoya sahiptir. Laiklik politikalarını katı ve dışlayıcı bir anlayışla ele alan yönetici elitin yarattığı travma, 2000’lerin başına kadar devam etmiş ve dini özgürlükler alanında ciddi sorunlar yaşanmıştır. Katsayı sorunu ve başörtüsü tartışmaları üzerinden uzun bir süre gündemimizde kalan bu konu, toplumun önemli bir kesimini dışladığı gibi laikliği bir iktidar aracına dönüştüren elitin de işlerini kolaylaştırmıştır. Din-devlet ilişkilerinin rehabilite edilmesine yönelik girişimleri laikliğe tehdit olduğu gerekçesiyle engelleyen söz konusu elit, uzunca bir süre bu anlayışından vazgeçmemiştir.

Laiklik bu anlamda dini özgürlüklerin teminat altına alınması ve dinin özgür biçimde yaşanması anlayışına da taban tabana zıt biçimde işlevselleştirilmiştir. Bu yönüyle laiklik sadece dini, kamusal alanı dışına iten yasakçı bir zihniyet olarak değil hangi dinin makbul olduğuna kadar veren bir anlayışı da dayatmıştır. Makbul din ve dindar tanımı üzerinden yaşanan bu tanımlama özünde dini alandaki çeşitliliği bir tehdit olarak gördüğü gibi din tekelini de elinde tutmuştur. Yüz yıllık hikayemizde, Türkiye’nin uzunca bir........

© Yeni Şafak