Erving Goffman “Gündelik Hayatta Benliğin Sunumu” adlı klasik çalışmasında, gündelik hayatı bir tiyatro sahnesine benzetir ve herkesin bu sahnede bir rol icra ettiğini düşünür. Diğerlerinin seyirci olduğu bu sahnenin aktörü olan bizler, daimi surette kendimizi beğendirmek ya da istediğimiz yönde bir algı oluşturmak adına performans sergileriz. Sahnenin önünde olan bizler, diğerlerinin bizim hakkımızdaki düşüncelerini belirli bir istikamete sevk etmek ve yönlendirmek için çabalar ve kendimizi biraz da olduğundan farklı göstermeye çalışırız. Bugün hemen her şeyi göstererek icra ettiğimiz benlik sunumlarımızın sosyal medya marifetiyle bambaşka seviyelere çıkmış olması, üzerine düşünülmesi gereken sosyolojik hallere de neden oluyor. Hemen herkes sosyal medyada karşılaştığı performans yönetimini kendisine uyarlıyor ve ortaya taklit üzerinden bambaşka hikayelerin çıkmasına sebep oluyor.

Son dönemde LGS sınavı sonrası yapılan ebeveyn kutlamaları ile gündeme gelen muhtelif organizasyonlar, çocuklar üzerinden özellikle annelerin hallerine dair epeyce bir tartışma ortaya çıkarttı. Sünnet düğünleri, baby showerlar ve her türlü evredeki mezuniyet kutlamaları, çocuklar yerine ebeveynlerin sahnede olduğu bir performans yönetimine dönüşmüş durumda. Eskiden sadece üniversite ile sınırlı olan bu tür mezuniyet kutlamaları, bugün ilk okul çağına inmiş ve devasa organizasyonlar marifetiyle yeni bir performans yönetimine dönüşmüş durumda. Çocuklar gerekçe gösterilerek yapılan bu tür devasa etkinliklerin öznesi ise ebeveynler. Goffman’ın sahnenin önü olarak tarif ettiği alanda öne çıkan........

© Yeni Şafak