İzzet psikolojisi yahut bu çocuklar yapacak ne yapacaksa

Dün, epeydir kampüsünü görmeyi de murat ettiğim Medipol Üniversitesi’nin bir toplantısına katıldım. Üniversite sınavında ilk 100’e giren öğrencilerin 27’sinin bu üniversiteyi tercih etmesiyle ilgili bir tanıtım toplantısıydı.

Altında tanıdığım en hakiki iletişimci olan Necip Fazıl Ergüt’ün imzası olunca güzel düşünülmüş, güzel planlanmış, güzel organize edilmiş bir etkinlik oldu benim açımdan. Rektör hocanın kısa ve güzel konuşmasından sonra sahne bu 27 öğrencinin oldu ve onları tanıdık. Söyleşi tadında hikayelerini, çalışma metotlarını ve hayallerini öğrenme fırsatı yakaladık.

27 çocuğun çoğu Anadolu’dan gelmişti. Elimde henüz bunu destekleyen bir veri yok ama ben bu durumun “fırsat eşitliği”nden bir fazlası olduğunu da düşündüm toplantı boyunca. Zannediyorum büyükşehirlerin kaosuna karşın, Anadolu şehirlerinin halen büyük oranda korumayı başardığı sakinliği üniversiteye hazırlanan çocukların odaklanmasına daha çok imkân sağlıyor. Hep söylüyorum. Dijital hayatın barındırdığı tüm rezilliklerin yanı sıra sağladığı o devasa “erişim demokratikleşmesi” büyükşehirleri giderek daha dezavantajlı ve daha yaşanamaz hale getiriyor. Bu erişim demokrasisini “fiziki düzlem”de de başarmış şehirlerse cazibe merkezi haline geliyor. İstanbul’da her şeyle yakından cebelleşmektense Kocaeli’nde ya da Sakarya’da, Eskişehir’de her şeye uzaktan erişmek çok daha mantıklı mesela. Ama bu başka bir........

© Yeni Şafak