Eller kalpte, şarap küpte, dert bizde

Tam karşımda duruyor. İnce, zayıf yüzüyle o yüze tam tamına uygun ellerini gökyüzüne doğru açıp gülümsüyor. Ama nasıl bir gülümseme. Zannedersin sevgiliden haber gelmiş de “gel” diyor ona.

Meyhanedeyiz. Sarhoşuz hepimiz. Bazılarımız ayıkmış gibi yapıyorsa da kulak asma. Zaman içerisinde alışmışlar üzümün sarhoşluğunu belli etmemeye. Öğrenmişler işin zagonunu.

Meyhanedeyiz. Biri çıksın ve okusun istiyoruz. “Meyhâneyi seyretdim uşşâka metâf olmuş / teklîf-ü tekellüfden sükkânı muâf olmuş / bir neş’e gelip meclis bî-havf u hilâf olmuş / gam sohbeti yâd olmaz meşrebleri sâf olmuş.”

Anlamadın değil mi? Anlamadın çünkü hem dilini unuttun, hem hafızanı. Vatansız kaldın böylece nerdeyse. Zira dil vatandır, vatansa dilin kendisi.

Şunu okusun biri istiyoruz: “Meyhaneyi seyredince anladım ki burası aşıklara tavaf edilen yer olmuş / orada bulunanlar yapmacıktan, zorunluluktan, sorumluluktan muaf olmuş /........

© Yeni Şafak