Çok tekrar edildiği, çok karşımıza çıktığı için ezberimize aldığımız, gerçek sandığımız, dolaşımına kandığımız yargı cümleleri, söz kalıpları var. Bir zaman sonra bunları duya söyleye kendi düşüncelerimiz sanmaya başlıyoruz. Halbuki bu ezberleri edinmek için bir iki dakika bile o lakırdılar üstünde düşünmüşlüğümüz yok. Yani bir şeyleri düşüncemiz diye alıyor, kullanıyor, etrafa satıyor, tafrasını yapıyoruz ama aslında onlar bizin düşündüğümüz şeyler değil, aşırı tekrarın illüzyonuna kapılarak düşüncemiz sandığımız şeyler! Bizler, hepimiz değilse de büyük kısmımız, dışarıdan alıp üstümüze takıp takıştırdığımız bu edinilmiş yargı cümleleri ve söz kalıplarının papağanı, bölge bayii, aksi sedası olarak ortalıkta dolaşıyor, gerçek fikirlerin seslerini duyurması gereken insani muhitleri bu kuru gürültüyle dolduruyor, işgal ediyoruz.

“Neden burada bu kadar hareketsiz duruyorsun?” diye sordular. Yerinden hiç kıpırdamadan, “Düşünceler gelip zihnimde rahat etsinler, istedikleri kadar demlenebilsinler diye” cevabını verdi usulca.

Rainer Maria Rilke ‘Genç Bir Şaire Mektuplar’ kitabında düşüncenin nasıl........

© Yeni Şafak