I-

Hayatın özünden bir şeyler biriktirmemize mihmandarlık edecek bir sorudur: Ne, ne zaman, nasıl yaşanmıştır?

Dünya Kupası devam ederken, herkes gözünü ekrana dikmiş, her taraftar kendi milli takımının zaferine ve mağlubiyetine odaklanmış iken İsrail Gazze’yi gece yarısı bombaladı.

Gazze halkı dünyaya saçı ağarmış, yüzü sedef lekeleri ile dolu çocukların videosunu gönderdi: Gazze’de artık sadece anaların saçına aklar düşmüyor çocukların saçları da beyazlıyor diye.

Dünya Kupası devam ederken, Gazze halkına dair bir video daha ateş topu gibi düştü kalbi olanların kalbine.  Gece yarısı İsrail’in bombaladığı şehirlerinin taş moloz yığını altında kalan görüntüleri arasında bir minik bir kız çocuğu. Bir elinde tava bir elinde boyu kendi boyuna yakın bir bez bebek. Bir evin içinde. Artık ev olmayan bir evin içinde. Taş, toprak, toz yığınının altında şaşkın gözlerle etrafına bakıyor. Odanın eşiğine kadar geliyor tam çıkacak, çıkamıyor geriye dönüp tekrar bakıyor etrafına. Bu enkaz, bu minik kız çocuğunun bir zamanlar yuvası idi.

Hayattan geriye ne kalacak? Tarihi muktedirler yazacak unutma ey okuyucu. Verileri bir mülk gibi hanelerine kaydedenler, kendi oluşturdukları kes yapıştır kompozisyonları “tarih” diye sunacak. Sanat diye sunacak, film diye sunacak.

İsrail Gazze’yi bombalarken, platformlarda Almanya’nın Yahudilere yaptığı soykırımı anlatan eski yeni filmler ara vermeden gösterime girmeye devam etti. Onların elinde devasa film sektörü, veriler, bizim elimizde gece yarısı dolaşıma giren minik videolar.

Kurt, kuzu suyu bulandırdığı için hakkını arayacaktır, dünyanın bütün kuzularını katlederek. Budur 21. yüzyılın adalet sistemi.

Bu kadar kuzu katledildiyse suç kimin? Kurdun değil elbet. Böyle yerleştirecekler zihinlere, yanlışı doğru, katliamlarını öz savunma diye.

II-

Rahmetli annemin mesuliyeti alınmamış bir hatanın arkasından söylediği bir söz vardı: Hatayı gelin etmişler, güvey giren olmamış.

Dünya Kupası devam ediyor. Evlerine erken dönen takımların akıbetini, içinden........

© Yeni Şafak