Başkalarının hayatıyla çürüyor hayatlarımız

Şair -İsmet Özel-, “Başkalarının aşkıyla başlıyor hayatımız” yazmıştı yıllar önce, yani 90’ların ortalarında, yani geçen yüzyılda.

Sosyal medya çağında başkalarının hayatıyla imha oluyor hayatlarımız. Olgunlaşmadan çürüyor bütün sevgiler. Başkalarının performans aşklarının gölgesi düşüyor, kuytularda unutulmuş kalplerin üstüne.

Başkalarının aşkına imrenmek yeni bir şey değil, yeni olan o imrenilen hayatlardan tekrar kendi hayatına dönememek.

Başkalarının aşkına/hayatına imrenmek yeni değil diyorum ya, bunu bir romanın sayfaları içinden göstermek üzere, sizi 1870’lerin sonuna götürüp Anna Karenina’nın satırlarında ağırlamak istiyorum.

Hatırlayacaksınız, roman Anna’nın, ağabeyinin karısı Dolli’yi kendisini aldatan kocasını affetmeye ikna etmek üzere çıktığı Moskova seyahati ile açılır. Anna o seyahate çıkmamış olsaydı Vronski ile hiç karşılaşmayacaktı belki.

Biraz sonra dikkatinize sunacağım bölüm, romanın sonlarına doğru, Anna’nın bütün itibarını kaybetmiş, şehirde neredeyse hiçbir kadının kendisi ile selamlaşmaz olduğu günlerden -ki bundan önce uzunca bir süre İtalya’da yaşamışlardı Vronski ile-, Vronski’nin köyde debdebeli bir hayat yaşarken Dolli’nin Anna’yı ziyaret etmek üzere çıktığı dört saat süren seyahatten. Seyahat bir köyden diğerine atlı araba ile yapılıyor. Bu seyahat boyunca ilk defa Dolli kendi hayatını düşünüyor.

Dolli yaz tatilini çocukları ile kız kardeşi Kiti’nin köydeki evinde geçirmektedir. Çocuklarının eğitimi ile Kiti’nin kocası Levin yakından ilgilenirken, çocukların babası bütün mesuliyetlerinden arınmış olarak şehirde yaşamaktadır. Dolli’nin kocası tıpkı günümüzün bir kredi kartının borcunun öteki kredi kartı ile kapatan ama kişisel itibarlarından asla vazgeçmeyen babaları gibi şehirde borç içinde ama bütün tantanası ile yaşamaktadır.

Dolli’nin Anna’ya gidişi........

© Yeni Şafak