Terörün sonu: Buraya nasıl geldik?

1984’de ilk kanlı saldırılarını yaptığında dönemin Başbakanı merhum Turgut Özal, PKK’yı “üç buçuk eşkıya” olarak tanımlamış, “üç-beş çapulcunun ayaklanması” olarak nitelendirmişti.

Özal haklıydı. Eline silah alıp dağa çıkan üç-beş eşkıya ile baş edebilecek güçlü bir devlet vardı. Birkaç güvenlik tedbiriyle mesele hallolabilirdi. Ancak yıllar ilerledikçe meselenin salt üç-beş eşkıyadan ibaret olmadığını Özal da Türkiye de fark etti: Türkiye’ye yönelik uluslararası bir komplo vardı; PKK bu komplonun sadece görünen yüzüydü.

42 yıl boyunca, PKK terörünü yok etmek için her yol denendi, her imkan kullanıldı, her yönteme başvuruldu.

En sert güvenlik tedbirleri uygulandı. Türkiye’nin trilyonlarca kaynağı terörle mücadeleye aktarıldı. Uçaklar, helikopterler, füzeler, toplar, tüfekler, sınır ötesi operasyonlar, sınıra inşa edilen duvarlar, karakollar… Hiçbiri terörü sonlandırmadı.

Terörün beslendiği Kürt meselesini çözmek için adımlar atıldı; fayda etmedi.

Diplomatik yollarla terörü koruyan, kollayan, besleyen ülkeler nezdinde girişimler oldu; sonuç alınmadı.

Terör örgütüyle görüşmeler yapıldı, müzakereler oldu, neticeye ulaşılamadı.

2023 yılına geldiğimizde, artık Irak’ta mevzi kazanmış, Suriye’nin üçte birini kontrolü altına almış bir terör örgütü vardı. Türkiye’nin güneyinde bir terör devletinin kurulmasına artık ramak kalmıştı.

Bugünden........

© Yeni Şafak