Seçmenin partisiyle ilişkisi mantık ilişkisi değil gönül ilişkisidir. İnsan sevdiğinin küçük kusurlarını nasıl görmezden gelirse, seçmen de partisinin küçük hatalarını hoşgörüyle karşılar.

Seçmenin AK Parti’ye oy vermesini “cehalete”, “kömür ya da makarnaya” bağlamak ne kadar yanlışsa, CHP’ye oy veren seçmeni de aynı şekilde cehaletle, tutuculukla itham etmek, seçmenin CHP yandaşı medyanın akıl dışı yayınlarının etkisi altında kaldığını, bir “yankı odası” içinde kendisini hakikate kapattığını iddia etmek de o kadar yanlıştır.

CHP seçmeni uzaydan gelmedi. Onlar da etten kemikten insan. Onlar da bu ülkenin vatandaşları. Bir ailenin fertleri içinde AK Parti’ye, MHP’ye, CHP’ye, diğer partilere oy veren fertler olabilir. Gönül bu, nereye akacağı belli olmaz, akılla mantıkla izahı bulunmaz.

Ancak tahammülün, hoşgörünün de bir sınırı vardır. Evlat ne kadar yanlış yapsa da atsan atılmaz, satsan satılmaz evlattır. Futbol taraftarı iyi günde de kötü günde de takımına bağlıdır. Sapkın bir cemaatin üyeleri (örneğin Fetullahçılar) liderlerinin boynunda haç görseler “hocamızın bir bildiği vardır” deyip arkasından yine giderler.

Seçmen öyle değildir. Bir noktada partisine gönül koyar, küser, partisiyle yolunu ayırır, başka yollara gönlünü akıtır.

CHP, 103 yıllık tarihinde ilk kez seçmeninin tahammül sınırını bu derece zorluyor, hoşgörü marjını ilk kez bu seviyede basınca maruz........

© Yeni Şafak