İnsan çoğu zaman düşmanını dışarıda arar. Kendisini aldatanları, yolunu kesenleri, hakkını yiyenleri kolayca fark eder. Başkalarının yanlışlarını görmekte zorlanmaz; hatta bazen onların kusurlarını anlatırken kendisini hakikatin temsilcisi olarak görür. Fakat insanın gözden kaçırdığı bir gerçek vardır: Başkalarının kusurlarını gören göz, kendi kusurlarına karşı aynı ölçüde açık olmayabilir.

İşte nefsin en tehlikeli oyunu burada başlar. İnsan kendi hatalarını küçültürken başkalarının hatalarını büyütebilir. Kendisi için mazeret üretirken başkalarına karşı acımasız davranabilir. Üstelik bütün bunları yaparken yanlış bir tutum içinde olduğunu fark etmeyebilir.

Nefis, insana yalnızca kötülüğü güzel göstermez; bazen kendi yanlışını doğru kabul ettirerek de onu aldatır.

Kur'an-ı Kerim'de şöyle buyurulur:

"İnsanlara iyiliği emrediyor da kendinizi unutuyor musunuz?" (Bakara, 2/44)

Bu ayet, başkalarına anlattığımız hakikatleri önce kendi hayatımızda uygulamamız gerektiğini hatırlatır. Başkasına doğruluğu anlatıp kendisi yanlıştan vazgeçmeyen, adaleti savunup kendi çıkarı söz konusu olduğunda ölçüyü........

© Yeni Mesaj