İnsan çoğu zaman suçluyu dışarıda arar. Bir başkasının yalanından, sahte sözlerden, gösterişli vaatlerden sakınır. Fakat insanın en büyük aldanışı bazen dışarıdan değil, kendi içinden gelir.

Nefis insanı her zaman açıkça kötülüğe çağırmaz. Bazen iyilik görüntüsü altında yaklaşır. İşte nefsi tehlikeli yapan da budur.

İnsana "kötülük yap" dediğinde onu fark etmek kolaydır. Fakat "Sen zaten iyisin" dediğinde insanın dikkatini dağıtır.

Çünkü nefis, insanın kusurunu göstermek yerine ona mazeret üretmeyi sever.

Bir insan başkasını kırar, nefsi ona "Sen haklıydın" der.

Haksızlık eder, "Mecbur kaldın" der.

Günah işler, "Herkes böyle yapıyor" diye teselli eder.

İyilik yapar, ardından "Bunu herkes görsün" diye fısıldar.

Böylece insan, yanlışını doğru; kusurunu mazeret, gösterişini de iyilik zannetmeye başlayabilir. Kur'an-ı Kerim bu tehlikeye şöyle dikkat çeker:

"Hayır! Bilakis, insan kendisini yeterli gördüğü için azar." (Alak, 96/6-7)

İnsan kendisini yeterli gördüğü anda muhasebe ihtiyacını kaybetmeye başlar. Artık kendisini sorgulamaz.

Kendi kusurunu değil, başkasının kusurunu görür. Kendi nefsini değil, başkasının nefsini terbiye etmeye kalkar.........

© Yeni Mesaj