İnsan kötülük yaparken nefsine yenildiğini çoğu zaman fark edebilir. Fakat asıl tehlike, iyilik yaptığını düşünürken nefsine yenilmesidir. Çünkü kötülüğün yanlışlığı zaman zaman vicdanı rahatsız eder; iyilik ise insana kendisini haklı, üstün ve ayrıcalıklı görme fırsatı da verebilir.

Bir insan yardım eder, fakat karşılığında takdir bekler. İlim öğrenir, fakat bilgisini başkalarını küçümsemek için kullanır. İbadet eder, fakat ibadetini kendisini diğer insanlardan üstün görmenin sebebi hâline getirir. Böylece görünüşte güzel olan bir davranış, niyetin bozulmasıyla insanın manevi gelişimine engel olabilir.

İyiliğin değeri yalnızca yapılan işte değil, o işi yaptıran niyette de saklıdır.

Kur'an-ı Kerim, insanın yaptığı iyilikleri başa kakmasını ve incitici davranışlarla değersizleştirmesini yasaklar:

"Ey iman edenler! Allah'a ve ahiret gününe inanmadığı hâlde malını gösteriş için harcayan kimse gibi, başa kakmak ve incitmek suretiyle sadakalarınızı boşa çıkarmayın." (Bakara, 2/264)

Bu ayet, iyiliğin yalnızca dışarıdan görünen yönünün yeterli olmadığını gösterir. Yardım etmek kadar yardım edilen insanın onurunu........

© Yeni Mesaj