Uzun yıllar boyunca kalkınma tartışmalarının merkezinde şu kabul yer aldı:

Üretim için büyük sermaye gerekir. Sermaye yoksa üretim de yoktur.

Bu varsayım, modern kapitalist kalkınma modelinin temel dayanağıdır. Dev yatırımlar, yüksek finansman, büyük sanayi kümelenmeleri… Üretim denildiğinde akla hep "sermaye yoğunluk" gelmiştir.

Ancak son yıllarda ortaya çıkan dijital köy örnekleri bu varsayımı ciddi biçimde sarsmaktadır.

Çin'de literatüre "Taobao Köyleri" olarak giren model, küçük ölçekli üreticilerin dijital platformlar aracılığıyla küresel pazara entegre olabildiğini göstermiştir. Dev fabrikalar yoktur. Dev sermaye konsantrasyonu yoktur. Ama üretim vardır.

Bu durum yalnızca bir platform başarısı değildir.

Bu durum, üretimin sermaye bağımlılığı varsayımının sorgulanmasıdır.

Sermaye zorunluluğu: Bir ekonomik mit mi?

Klasik sanayi paradigmasında üretim kapasitesi, sermaye birikimiyle doğru orantılı kabul edilir. Yatırım → üretim → gelir zinciri temel modeldir.

Ancak dijital altyapı bu zinciri kırmaya başlamıştır.

Zeng ve arkadaşlarının (2019) çalışması, dijital platformların:

Yani üretim için başlangıç eşiği düşmektedir.

Peki o halde soru şudur:

Eğer teknik ve lojistik eşik düşmüşse, neden her yerde üretim patlaması yaşanmıyor?

Çünkü mesele yalnızca teknik değil, ekonomiktir.

Yapay zekâ ve üretim........

© Yeni Mesaj