Paris'te iki ayrı hayat düşünelim.

Bir tarafta dünyanın en pahalı mağazaları, milyarlarca avroluk şirketler, görkemli binalar ve Avrupa'nın en büyük ekonomilerinden biri…

Diğer tarafta kirasını hesaplayan bir çalışan, iş arayan bir üniversite mezunu ve markette alışveriş sepetini bütçesine göre küçülten bir emekli…

Bu kişiler temsili. Fakat anlattıkları ekonomik çelişki gerçek.

Fransa zengin bir ülke. Ancak bir ülkenin zengin olması, o ülkede yaşayan herkesin ekonomik güvence içinde olduğu anlamına gelmiyor.

İşte bugünün dünyasında tartışılması gereken temel mesele budur:

Devletin ve şirketlerin ekonomik büyüklüğü artarken insanın refahı neden aynı ölçüde artmıyor?

Zenginlik var, gelecek kaygısı da var

Eurostat verilerine göre Fransa'nın kamu borcu, 2026 yılının ilk çeyreğinde millî gelirinin 7,6'sına ulaştı. Euro Bölgesi ortalaması ise �,9.

Bu rakam, Fransa'nın güçlü ekonomisine rağmen önemli bir kamu borcu yükü taşıdığını gösteriyor.

Avrupa Birliği'nde Ağustos 2026 itibarıyla genç işsizliği ,4 düzeyindeydi. Yaklaşık 2 milyon 973 bin genç iş arıyordu.

Bunlar Fransa'ya değil, Avrupa Birliği geneline ait veriler. Ancak gelişmiş ekonomilerde gençlerin karşılaştığı güçlükleri anlamak bakımından önemli.

Barınma da başka bir sorun.

Eurostat'a göre 2024 yılında Avrupa Birliği kentlerinde yaşayanların yaklaşık 'u, kullanılabilir gelirlerinin @'ından fazlasını konut giderlerine ayırdı.

Demek ki mesele yalnız iş bulmak değil. Çalışırken geçinebilmek, ev kurabilmek ve geleceğe güvenle bakabilmek de gerekiyor.

Bir ülkenin ekonomik gücüyle vatandaşının hayat standardı aynı şey değildir.

Devlet zenginleşirken insan nerede?

Ekonomi bilimi uzun yıllardır büyümeyi, yatırımları, ihracatı ve millî geliri ölçüyor.

Bunların hepsi önemli göstergeler.

Ancak millî gelir, bir ülkede üretilen toplam ekonomik değeri gösterir; bu değerin vatandaşlar arasında nasıl paylaşıldığını tek başına açıklamaz.

Bir ekonomide üretim artabilir, şirketlerin piyasa değeri yükselebilir,........

© Yeni Mesaj