Türkiye'de üniversite diploması uzun yıllar boyunca bir "altın bilezik" olarak halkın dilinde söylenilen bir tabirdi.

Doğruydu da.

Okuyan kurtulur, okuyan sınıf atlar, okuyan işsiz kalmaz denilirdi.

Bu söylem yalnızca gençleri değil, aileleri de ikna etti.

Kıt kanaat geçinen milyonlarca hane, çocuklarını okutmak için borçlandı, fedakarlık yaptı, umut biriktirdi.

Bugün gelinen noktada ise bu umutların büyük bir kısmı enkaz altında kalmış durumda. Üniversite diploması artık bir gelecek güvencesi değil, çoğu genç için resmi bir oyalama belgesine dönüşmüş halde.

Türkiye İstatistik Kurumu verileri bu acı gerçeği saklamıyor. Üniversite mezunları arasındaki işsizlik oranı  seviyelerinde. Yani bu ülkede üniversite bitiren her beş gençten biri işsiz.

Bu oran bile tek başına vahimken, tablo burada bitmiyor. Türkiye'de üniversite mezunlarının yalnızca c,5'i çalışıyor.

Avrupa Birliği ülkelerinde bu oran � civarında.

OECD ülkeleri arasında ise Türkiye, mezun olduğu halde işsiz kalan üniversiteli nüfus oranı bakımından son sıraya demir atmış durumda.

Bu rakamlar başarısızlık değil, yanlış tercihler zincirinin matematiksel sonucudur.

Bu tablonun arkasında yatan temel neden, yıllardır sorgulanmadan sürdürülen "her ile bir üniversite" politikasıdır.

Bu politika yükseköğretimi yaygınlaştırmak adına savunulmuş olsa da gerçekte yapılan şey, eğitimi yaymak değil seyreltmek olmuştur.

Akademik kadrosu yetersiz, altyapısı eksik, laboratuvarı, kütüphanesi, sektörle bağı olmayan üniversiteler açılmış, planlama yapılmadan yüz binlerce genç mezun edilmiştir. Ortaya çıkan sonuç eğitim değil,........

© Yeni Mesaj