İş yaşamına girdiğimde benden beklenen belliydi. "Çalış, çabala, kendini göster. İşini iyi yaparsan karşılığını alırsın" dediler.

Ben de öyle yaptım. Üzerime düşeni, hatta bazen fazlasını yaptım.

İş aksamasın diye sustuğum oldu, sorumluluk almam gereken yerlerde kaçmadım. Sonra bir gün fark ettim ki bu düzen, insanı ödüllendirmekten çok yukarı doğru iterek sınamak üzerine kurulu.

İşimi iyi yaptıkça yüküm arttı. Kimse "Bu yeter" demedi. Daha fazlası istendi.

Sonra terfi konuşulmaya başlandı.

Herkes için iyi haberdi bu. Ama benim için soru işaretiydi.

Çünkü terfi, benim yaptığım işi daha iyi yapmam anlamına gelmiyordu.

Tam tersine, iyi olduğum şeyden uzaklaşıp bilmediğim bir role geçmek demekti.

Peter İlkesi denen şeyle burada tanıştım.

İnsanlar yeterli oldukları işlerde başarılı oluyor, bu yüzden yukarı çıkarılıyor ve sonunda yapamayacakları bir yerde kalıyorlar.

Geri dönüş yok, ileri gidiş yok. Sadece o pozisyonda tutunmaya çalışma hali.

İşte ben tam da bu noktada durup düşündüm.

Beyaz yakada bu çok yaygın. İşini bilen biri bir anda yönetici oluyor.

Artık üretmesi değil, yönetmesi bekleniyor. İnsanlarla uğraşması, karar alması, sorumluluk........

© Yeni Mesaj