Dünyada, bölgemizde, ülkemizde yaşadığımız durum ortada. Toplumun genelinde olduğu gibi bende de bir karamsarlık, umutsuzluk hatta korku var!

Bugünlerde kendimi daha çok sorgulamaya başladım! Akın! Neden umutsuzluk içindesin? Neden korkuyorsun?

Hayatında seni en çok korkutan şey nedir? Hastalık mı, yoksulluk mu, eşini, evladını kaybetmek mi, vefasızlık mı, dostlarının seni yalnız bırakması mı? Nedir hayatta seni korkutan şey ve şeyler?

Bu korkun veya korkuların ne zaman başladı veya ne kadar zamandan beri korku içerisindesin?

Peki, bu kadar korku ile nasıl ayakta kaldın? Seni ayakta tutan neydi?

Anne-baban mı, ailen mi, dostların mı, imkanların mı?

Neydi seni ayakta tutan?

Samimi olmak gerekirse hiçbiri! Çünkü dönüp, hayata baktığımda hiç bir şeyin kontrolümde olmadığını görüyorum. Aksini iddia eden var mı?

Demek ki beni ayakta tutan şey ne ben, ne de başkaları! Sadece O (c.c). Bu senin içinde geçerli bütün mahlukat içinde geçerli.

Farkında olsak da olmasak da, O'na yönelsek de, yönelmesek de, O'na dua etsek de etmesek de Yüce Allah, beni, seni hiç terk etmedi, terk etmez de.

Kaf Suresi'nin 16. Ayette: "İnsanı biz yarattık. Onun için, nefsinin kendisine neler fısıldadığını, neler telkin ettiğini de biz pekiyi biliriz. Çünkü biz, ona şahdamarından daha yakınız' buyuruyor Yüce Allah.

Bizi, bizden daha iyi bilen O. O'ndan daha yakını yok bize. Ve O Yüce Yaratıcı; 'Allah kuluna kâfi değil mi' (Zümer, 36) diyor. Yani mutlak güç sahibine dayan, hiçbir şeyden........

© Yeni Mesaj