“Sensin ismi Bâkî olan,Sensin dillerde okunan.Senin aşkına dokunan,Kendini bilmez Allah’ım…”

İnsan, ömrü boyuncabir şeylerin peşinden koşar.

Kimi makamın,kimi servetin,kimi şöhretin,kimi şehvetin,kimi de dünyanın…

Kimi bir ev kurar,ona yuva der.

Kimi bir servet biriktirir,ona güven der.

Kimi makamın gölgesine sığınır,ona itibar der.

Kimi kalabalıkların alkışını bekler,ona mutluluk der…

Fakat gün gelir,bütün o “der”ler susar.

Makamın kapıları kapanır.Servetin kasaları geride kalır.Şöhretin alkışları kesilir.Dost bildiklerinin birçoğu uzaklaşır.

Evlatlar, eşler, dostlar,akrabalar, sevenler ve sevilenlerbir noktaya kadar eşlik eder insana.

Sonra insan,tek başına kalır.

Ve o anda anlaşılır kiinsanın gerçek sığınağıne servettir ne makam,ne şöhrettir ne de dünyadır.

Gerçek sığınak Allah’tır.

Çünkü insanın gönlü,ancak kendisini yaratana yöneldiğindehuzur bulur.

GÖÇ VAKTİ GELDİĞİNDE YANIMIZDA NE KALACAK?

O’nun (cc) sevgisibütün gönüllerin üstündeve tekmil sevgilerin fevkindedir.

İnsan Allah’ı gerçekten tanıdıkça,dünyadaki her şeyinyerli yerine oturduğunu görür.

Evladını severama evladını Allah’ın önüne koymaz.

Eşini severama eşini Allah’ın yerine koymaz.

Vatanını, milletini, dostunu,insanı, çiçeği, kuşu, hayatı sever…

Fakat bilir kibütün bu sevgilerin kaynağı Allah’tır.

Çünkü sevdiren de O’dur.Gönle sevgiyi koyan da........

© Yeni Meram