Sim Tv’de dün sabahki programım sırasında şaşkınlıkla bir kez daha tanık oldum ki, akademik seviyesi, eğitim durumu ne isterse olsun, “ortalama bir Anadolu insanı” yani “düz bir Türkiyeli” kardeşimiz Kıbrıs’a; “Türkiye’nin savaşarak ele geçirdiği toprak” ve hatta “eskiden Türk malı olanın geri alınması” gibi gözlüklerden bakıyor!

Yani meselenin özeti şöyle; “… Rum – Yunan ikilisi savaşı başlattı, Türkiye Cumhuriyeti de savaşıp Ada’nın yaklaşık yüzde 40 toprağını ele geçirip sahibi oldu!

Yani Ada’nın Kuzey’ine, “Türkiye’nin mülkü” olarak bakılıyor…Ve Türkiye daha da ötesi; “Türkiye, bu toprak parçası üzerinde beslediği beslemelerine bir de devlet kurdurttu!”…

Birkaç yüz yıl öncesine kadar savaşarak toprak kazanmak çok sık rastlanılan bir durumdu!Ancak burada bile, savaşı kazanan ile kaybeden arasında “barış anlaşması” yapılması falan gerekiyordu!

Özellikle II. Dünya Savaşı sonrası bu durum tamamen ortadan kalktı!Artık bir ülke savaş açıp başka bir ülkenin toprağını ele geçirip, üstüne de barış anlaşması yaparak, “aldım – imzaladık benimdir” diyemez!

Haaaa, “aldım, tutuyorum, ister tanıyın, ister tanımayın” durumu hala geçerli mi?Evet, geçerlidir!Ama bu durumlar “yasal anlamda” kabul görmez!

Hatta “alan” devlet tarafına gücüne göre baskı yapılır, yaptırımlar uygulanır!

Evet, Kırım örneği, Ukrayna örneği vardır… Rusya, bir bölgeyi fiilen kontrol ediyor ya da askeri anlamda elinde tutuyor…  

Ancak bu kontrolün – bu elde tutma olayının uluslararası tanınması ayrı bir konudur…Rusya, “aldım benimdir, çatlayın, patlayın” diyebiliyor ama “büyük devletler ve BM “olmaz öyle şey” diyor!

Fiilen bahsedilen toprak Rusya’nın kontrolündedir ama hukuken kabul görmemektedir!Rusya zayıf bir devlet olmuş olsaydı, “şak” diye elinden alabilirlerdi… Ama güç dengeleri, uluslararası dengelerin de zorunlu belirleyicisi olabiliyor!

Osmanlı’nın çok güçlü olduğu dönemlerde, savaşla bir bölge ele geçirilir, ardından o bölgedeki egemen veya hükümran ile “barış anlaşması” imzalanır ve toprak Osmanlı’ya katılmış kabul........

© Yeni Düzen