Eğitimde çok ciddi yapısal sorunlarımız var. Örneğin;

Öğrenmenin amacı bilgi edinmekten, sınavda başarılı olmaya kaydı.

Çocuklarımıza okuma-anlama, matematiksel düşünme, problem çözme, eleştirel düşünme ve iletişim gibi beceriler yeterince kazandıramıyoruz.

Öğrenci okulda öğrendiği bilgiyi gerçek yaşamda nerede kullanacağını göremiyor. Finansal okuryazarlık, medya okuryazarlığı, yapay zekâ okuryazarlığı, girişimcilik, iletişim, psikolojik dayanıklılık ve yurttaşlık gibi alanlar hâlâ ikincil durumda.

Her öğrenciden aynı hızda, aynı yöntemle ve aynı başarı ölçütleriyle öğrenmesi bekleniyor. Oysa öğrencilerin ilgi, yetenek, öğrenme hızı ve ihtiyaçları birbirinden çok farklı. Üstelik teknolojinin baş döndürücü hızla artığı günümüzde bu fark katlanarak artıyor.

Aşırı iş yükü, ötekileştirilen tavır, düşük mesleki özerklik, sürekli değişen uygulamalar ve öğretmeni şikayet etme; öğretmenin enerjisini, motivasyonunu ve öğretim performansını doğrudan etkiliyor.

Öğrencinin başarısı yalnızca yeteneğine değil; ailesinin ekonomik durumuna, yaşadığı bölgeye ve gittiği okulun kaynaklarına bağlı bir hale geldi. Kamusal eğitim tükenme noktasında…

Eğitim politikaları yeterli veri, araştırma ve etki analizi yapılmadan sadece siyasi kaygılara göre değişiyor. Sürekli bir şeyler yapılıyormuş........

© Yeni Düzen