İki önemli okulumuzda geçtiğimiz hafta arka arkaya yaşananlar hepimizi “şok” etmekle kalmadı. Sistemin yaşadığı açmazı da gözler önüne serdi.

Bir yanda tıklım tıkış sınıflarda, ekran bağımlılığıyla mücadele eden, sağlıklı iletişim kuramayan, öfke kontrolü zayıflamış, şiddete meyilli çocuklarla baş etmeye çalışan öğretmenler…

Diğer yanda ise öğretmenlik gibi toplumun geleceğini şekillendiren bir mesleği; liyakat yerine partizanca şekillendiren bir yönetim anlayışının neden olduğu kabul edilemez olaylar…

İşte eğitim sisteminin en büyük açmazı tam da burada başlıyor: Yaşananlar bireysel ya da kişiye özgü sorunlarmış gibi görünse de alta yatan temel neden: yönetememe, vizyonsuzluk ve toplumun sesine kulak vermemedir.

Örneğin eğitim yönetimindeki vizyonsuzluk hat safhaya ulaşmıştır. Öğretmenin artık sadece sınıfta ders veren kişi olmadığı bir türlü görülemiyor. Oysa atık öğretmenin aynı zamanda;

Sosyal hizmet uzmanı gibi davranması,

Şiddeti önlemeye uğraşması,

Aile içi iletişim eksikliğini telafi etmeye çalışması,

Ekran bağımlılığıyla savaş vermesi gerekiyor.

Ama bütün bunları yapabilmek için ne yeterli zamanı, ne takati, ne de motivasyonu kalıyor.

Bir yandan Bakanlığın........

© Yeni Düzen