Bazen tuhaf bir aydınlanma yaşar insan. Geçenlerde birkaç kez yaşadım bunu. Hangi kamusal alana ait olduğum konusundaki belirsizliklerden bahsetmiştim geçmişte. Kıbrıs’ın güneyi, kuzeyi, yılın bir bölümünü geçirdiğim politik ve sosyal gündemlerini bir biçimde takip ettiğim Türkiye ya da başka bir yer? Türkiye’de edebiyat ya da yayın çevresinden birtakım isimlerden, kolektif belleğe mal olmuş bazı hikayelerden bahsedildiğinde kıyısından dahil olduğumu hissediyorum buna. Bazı isimleri hiç bilmiyorum, paylaşılmış bazı anlatılardan haberdar bile değilim. Kültürel politik kodlarla tam buluşamıyorum. Aidiyet duygusu içermeyen bir durum bu. Dışarıdan biriyim ben. Aileye ait değilim kesinlikle. Belki bir üvey çocuğum. Bu dışarılık halinde ezikliği alt etmek için kaçılmış bir snopluk sezilebilir ama bu sadece kendini korumaya çalışan bir haysiyet refleksi bana kalırsa

Bazen senin hakkında yapılan bazı dedikodular bir biçimde kulağına gelir ya yıllar önce yılın bir bölümünü Kıbrıs’ta geçiren Türkiyeli bir şair: “Seni eleştirip duruyorlar. Türkiye için yazdığını söylüyorlar” demişti. Çok şaşırmıştım buna, en çok da “Türkiye için yazmak”a. İnsan bir yer için mi, bir hedef için mi, bir kabul, bir yer kapma için mi yazar?” diye düşünmüştüm. Yazma bahsinde öylesine uzaktım ki bunlara. Neresi ya da kim bir yana, ne için yazdığımı bile düşünmemiştim doğrusu. Daha çok da bir uyurgezer........

© Yeni Düzen