Size de olur mu bilmiyorum, sanırım hafıza ile ilgili bu; bazı tarihler beni geriyor. 5 Ekim diyelim, ajandama bakıyorum bir şey görünmüyor, belli ki eskilerde bu tarih bir nedenle önemliymiş benim için, belki bir seyahat başlangıcı, bir dergiye iletilecek yazı için son tarih ya da benzeri bir durum. Ne yazık ki böyle gerginliklerle dolu hayat. Kitaplarla, yazılarla baş başa, uzak bir ülkede dinginliği özlüyorum bu yüzden. Bunu yapma imkânım var ama büyük bir suçluluk duygusu eşlik edebilir bana. Dünya yangın yeri. Aklım en çok da Filistin’de.

Filistin konusunda dünyanın bu denli ayağa kalkmış olması iyi geliyor. Bir yandan da bunca çırpınış iyi bir dönüşüm, bir fayda getirebilecek mi, kötülüğün dur durağı yok diye kaygılanıyorum. Aktivistlerin azmini görünce hem heyecanlanıyorum hem de derin bir boşluk açılıyor içimde. Her an her şey mümkün artık dünyada.

Sürekli haber, yorum izlemek beni yıprattı sanırım son sıralar. Her habere, her yoruma bir duygu eşlik ediyor çünkü… İç sesim haykırıp duruyor sürekli: “Hiç de öyle değil, yalan bu, evet ama…, gizli niyetinin farkındayım senin filan.” Tanık olduğum suçlamalar, linçler, boşluklar doldurularak kurulan anlatılar, niyet okumalar, takdir ve taltifler uğulduyor zihnimde. Bir kitaba dalıyorum bir süre, sonra yine kumandaya uzanıyor elim, ekran başındayım yeniden. Her an yepyeni bir haber, sürekli değişen gündemler…

Sadece sanat iyi geliyor........

© Yeni Düzen