Neydik? Şu an ne durumdayız? Ve ne olacağız? Bu üç soru etrafında şekilleniyor hayat. ODTÜ’de jandarmanın alıp götürdüğü kitaplarım arasında bir kitapta geçmiş, bugün ve gelecek diyalektiği üzerine kafamda pencereler açan yorumlar okumuştum. Kitabın adını hatırlayamıyorum şimdi. Kafamdaki ip uçları ile bir arama yapmam, hazreti Google’dan yardım almam mümkün ama düşüncelerimle arama bir makine sokmak istemiyorum şu an. Hatırlamamak ya da yanlış hatırlamak, tahrif edilmiş hatıralarda boğulmak, hatırayı bozup geleceği istediğimiz doğrultuda kurmak için bir silaha dönüştürmek, hatırayı bir mağduriyet ağıtı olarak yüceltip gelecekteki adaleti talep etmek; bunlar gibi meseleler hep kurcalamıştır kafamı. Biz hatırayla boğuşurken gelecek son sürat şekilleniyor; hem de dehşet verici biçimde. Geçen gün bir arkadaşım sevgilisiyle yaşadığı narsist savrulmayı telefonda ağlayarak anlatırken “yapay zekaya sordum, derhal ondan uzaklaşmamı söyledi” deyiverdi.

Dün akşam SO Kolektif’in dört monologdan oluşan KISSA III oyununu izlemiş olmak bunları düşündürttü bana sanırım. Aynı anda dört ayrı odada izlenen ve seyircilerin mekân içinde dolanıp tanık olduğu monologlardan oluşan bu yenilikçi tiyatronun önceki iki versiyonunu da izlemediğim için üzüldüm öncelikle. Gelecek teması etrafında şekillenen bu tek kişilik oyunların her birinde makinelerle konuşan geleceğe ışınlanmış karakterler........

© Yeni Düzen