Bu sabah büyük hayallere uyanamadık. Kimsemiz de Devletten mucize beklemedi, istemedi.

Kimse bir gecede bütün sorunların çözülmesi, yolların yeniden yapılmasını, ekonominin düzelmesini, Kıbrıs sorununun çözülmesini de beklemedi.

Halkımızın beklentisi aslında çok daha basitti.

Çocuğunu okula emniyetli bir şekilde gönderebilmek. Arabasına bindiğinde güvenli bir yoldan gidebileceğini bilmek. Evinde musluğu açtığında suyun akacağını, düğmeye bastığında elektriğin olacağını düşünmek.

Ay sonunu hesaplarken birkaç gün içinde değişen fiyatları yeniden hesap yapmak zorunda kalmamak. Ve en önemlisi devletin kendisinden önce düşünüyor olduğuna inanmak.

Çünkü bir ülkede hayat kalitesini yalnızca yapılan ‘büyük’ projeler belirlemez. Bazen bir ülkenin yönetim kalitesini anlamak için sıradan bir pazartesi sabahına bakmamız yeterlidir.

Yeni eğitim yılı başladı. Ama öğrenci taşımacılığı yapılamadan başladı.

Taşımacılar taleplerini anlatıyor, hükümet yapılan düzenlemeleri açıklıyor, taraflar rakamları konuşuyor.

Bütün bunların arasında bir anne veya baba için mesela çok daha basit.

Benim çocuğum yarın okula nasıl gidecek?

Bu sorunun 21 Eylül sabahında da soruluyor olması bile üzerinde düşünmemiz gereken bir durumdur.

Çünkü okulun hangi gün açılacağı aylar öncesinden bellidir. Kaç öğrencinin taşınacağı aşağı yukarı bellidir. Hangi bölgelerde servis gerektiği bellidir. Maliyetlerin arttığı bellidir. Taşımacıların sorunları da yeni değildir. O halde neden çözüm için yine son günleri bekliyoruz?

Aynı hafta akaryakıta 2 defa zam geldi. Geçtiğimiz hafta 53 trafik kazası........

© Yeni Düzen