Bir eylem, kadınlar, 1990'lı yıllar...Türkçe ve Yunanca bir pano ellerinde..."Barış" yazıyor ve “Ειρήνη”…

İki dil, birbirini tercüme etmiyor; birbirini tamamlıyor.

Bir beyaz güvercin...Uçuyor...

İlk yıllarım meslekte...Sevgül Uludağ'ı o gün tanıyorum...Gazeteci, aktivist...

O gün anlıyorum, hem mesleğe adanmışlığı hem ortak yurt mücadelesini, birlikte...***Sene 2001.Yenidüzen gazetesindeyim...

Çığlık çığlığa bir kahkaha geliyor haber merkezinden, eylem sesiyle bir bağrışma...

"Sen ne yapıyorsun burada?""Ajans haberini alıyorum, düzenliyorum, bazen çeviri yapıyorum, çığlık atıyorum, beğenmedin mi cancık...."

Yine bir kahkaha, yerinde duramıyor.Baş başayız."Mutlu musun" diyorum."Çok sıkıcı..."

Genç bir editörüm, yeni bir gazeteye geldim...Tam bir çılgın var karşımda....

"Ne yapmak istiyorsun?"Parlıyor gözleri, "Yarın gelirim, anlatırım" diyor ve çığlık çığlığa ayrılıyor yanımdan...

"Kayıp yakınlarıyla konuşmak istiyorum... Bir yazı dizisi hazırlamak..."

İlk yazı dizisi: "İncisini Kaybeden İstiridyeler."

İnci; kaybolan evlat, eş, kardeş... İstiridye, yıllarca onu içinde taşıyan, o acıyla yaşayan yakınları…

O ilk yazı dizisi sürerken telefonlar gelmeye başlıyor; yeni kayıplar, gömü yerlerine dair ihbarlar, yakınlar, bağrışmalar, yakarışlar, yankılar...

Yeni bir yüzleşme süreci hakikatle...

Sevgül artık sadece kayıpların izini sürüyor gazetede...O her yerde...

Limasol'dan Galatya'ya, Lapta'dan Omorfo'ya... Baf'tan Palekitre'ye... Köfünye'den Aşşa'ya...

Hikâyeleri kayıplarla da sınırlı değil...

Savaşta yüz yüze gelmiş ama birbirini korumuş, kollamış, sarmalamış insanları buluşturuyor yıllar sonra, yeniden...

Yitik çocukların, hayallerini erteleyen eşlerin, bir daha asla eskisi gibi gülümseyemeyen ana babaların, hep kırık kalmış kalplerin öykülerini öğreniyoruz Sevgül'den...

Telefonunu "ihbar hattı"na dönüştürüyor; hem kuzeyde yayımlanıyor yazdıkları hem güneyde, aynı........

© Yeni Düzen