Hâlâ “Meclis” demeye dilim varmıyor. Çünkü bir mekân yaratılırken, toplumsal bir talebin karşılığı değilse; hiçbir metrekaresinde imzanız yoksa ve mimarisi, dokusu, tarzı size benzemiyorsa...

Hayatımıza sonradan sızan “Külliye” kavramı gibi; hem dilde hem de zihinde eğreti duran bir dayatma…

***Son bir haftada saatlerce yaşadım, hem içini hem dışını… Eylemler çok da “kararlılıkla” başlamamıştı önce… Çoğunluk sanki “görünmek” için oradaydı; öğlene doğru evli evine dönüyor, kalabalık çözülüyordu.

Polisin şiddeti, hükümet olarak anılan yapının umursamaz tavrı arttıkça, eylemdeki kararlılık da yükseldi.

Polis ne yapsa, ne etse durduramadı kitleyi… İki kat demir bariyer yerleştirildi, delindi; itfaiye araçları çoğaldı, aşıldı, duvarlar yıkıldı, çevik kuvvet geçildi.

Giderek daha fazla genç gelmeye başladı eylem alanına, daha fazla kadın; sesler daha da gürleşti…

Yani eylem büyümüşse, sendika başkanlarından çok daha büyük “başarı”........

© Yeni Düzen