Şöyle bir çevrenize bakın; her yer devasa binalarla, gökyüzünü yırtan beton yığınlarıyla dolu. Şehirler büyüdükçe kalpler daralıyor, duvarlar yükseldikçe aradaki mesafeler açılıyor sanki. Hepimiz daha güvenli, daha sağlam, daha yüksek yapıların ardına saklanmaya çalışıyoruz. Sanıyoruz ki bizi koruyan o taş duvarlar, bizi hayatta tutan o soğuk betonlar...

Oysa fena halde yanılıyoruz.

Bugün modern sitelerde, rezidanslarda yaşıyoruz. Kapımızda çelik kilitler, pencerelerimizde en iyi yalıtımlar var; ama ruhumuzun üşümesine engel olamıyoruz. Aynı asansörde karşılaştığımızda başımızı telefonumuza gömdüğümüz, göz göze gelmemek için yere baktığımız o yabancı, aslında bizim kapı komşumuz. Yıllarca aynı tavanın altında uyuyup birbirimizin ne sesini ne de derdini biliyoruz. Yan dairede bir tencere kaynıyor........

© Yeni Birlik