Büyüklerimiz ne kadar yanlış anlamış. Ve bize. Analarımız ne kadar yanlış öğretmişler. Çocuktum, daha 2 yaşında, küçücüktüm. Annem bizi karşısına alır ve tembih ederdi, arsızlık yapmak yok. 

Hiçbir zaman arsızlık yapmayacaksınız ve arsız insan olmayacaksınız. Misafirliğe, ya da bayram ziyaretine birinin evine misafirliğe gittiğimiz zaman ikram edilen şekerden 1 tane alacağız. Öyle çok almak, avuçlamak yok, arsız olmayacağız. 2’ncisi için ev sahibi ısrar etse bile, çok teşekkür ederim bu yeterli diyeceğiz. 

Arsız olmayacağız. Annemiz bizi göz ucuyla takip ederdi. Bütün bunları, anamızın gözüne baka baka hep teşekkür eder, hep az alırdık. Yemek masasında ne kimsenin tabağına, ne yediğine bakmazdık. Arsızlık yapmazdık. 

Pasta kesildiği zaman, en büyük dilim benim olsun hiç demedik.........

© Yeni Birlik