İnsan sosyal bir varlıktır. Sosyal olmak; diğer insanlarla etkileşim ve iletişim içinde olmak, başkalarının hayatından öğrenmek, onların benliklerinde kendini bulmak ve insani değerlerle beslenmektir. İnsan, hayatı yalnızca kitaplardan veya ekranlardan değil, büyük ölçüde insan ilişkileri içinde öğrenir. Başkalarının tecrübelerinden yararlanmak, farklı hayatlarla temas etmek, kendimizi başkalarının aynasında yeniden görmek; insan olmanın önemli imkânlarından biridir.

Sosyal olmak, kendimizi bir hiç olarak algılamaktan kurtaracak önder, yol gösterici ve rehber insanların yaşantılarından ders alabilmektir. Başkalarının insani değerlerinden nasiplenmek, tek boyutlu ve tek renkli görüntülerden çok boyutlu ve renkli manzaralara ulaşmaktır. Hayatın önemli dersleri çoğu zaman iyi bir ustanın yanında, yaşayarak ve paylaşarak öğrenilir.

Oysa bugün sosyalleşmenin doğal alanları giderek zayıflıyor. Aileye, işyerine ve topluma baktığımızda, bu kurumların bireyin sosyalleşme sürecine katkılarının azaldığını görüyoruz. Sevgi, saygı, güven ve sağlıklı iletişimin yeterince yaşanmadığı aile ortamlarında çocuklar kendilerini ifade etmekte ve potansiyellerini geliştirmekte zorlanabiliyorlar. Yalnızca maddi ihtiyaçların karşılandığı, duygusal iletişimin geri planda kaldığı bir ortam, çocuğun sosyal ve ruhsal gelişiminde önemli boşluklar oluşturabiliyor.

Benzer bir durum iş hayatında da karşımıza çıkıyor. Kendini ifade etmekte zorlanan, iç dünyasıyla yeterince barışık olmayan birey, çoğu zaman kendisi olmaktan çok kendisinden beklenen rolleri yerine getirmeye çalışıyor. Bu durum zamanla kişinin kendisiyle, çevresiyle ve toplumla kurduğu iletişimi zayıflatabiliyor.

Bütün bunlara bir de medya ve özellikle bazı televizyon........

© Yeni Birlik